Will help me fight my race?

They say I have cancer and other serious incurable diseases. They say i have Glioma (type of tumor, brain tumor) and other serious incurable diseases.... I don’t feel sick. I don’t look sick. But apparently I am sick. I am now beginning to wage war on an enemy that I cannot see. It is a ravaging enemy, & I will remember at all times that I am at war. I can cry, but I must remember this is an enemy that will take no prisoner if given the option. I must gather up all the ammunition I can carry & fight with zeal. I know that all of my tomorrows have changed because of this enemy. That doesn’t mean I have no tomorrows, only that they will be different. I am now a part of a new sorority/fraternity. I have a common bond with others who have gone before me, & those who will come behind me. The only thing i want is no pain... Maybe i ask a lot for this life but this is my life so i want one day, at least only one day... to feel like what is the human being without pain... That is my dream...

Will help me fight my race?

Τα νιάτα δεν φοβούνται!!!

Τα νιάτα δεν φοβούνται



"Τα νιάτα δεν φοβούνται, τα νιάτα παίζουν με το θάνατο, τολμούν, κι αυτό είναι και η ομορφιά τους! Αυτό είναι το μεγαλείο τους!" 

Όμως το μεγάλο λάθος τους είναι πως χαραμιζουν την ζωή τους δίχως να βλέπουν την ζωή κατάματα και να αρπάζουν την κάθε στιγμή όπως και να την ζουν μέχρι το μεδουλι της σαν να είναι και η τελευταία. 

Γιατί πιστέψτε με, υπάρχουν καθημερινές στιγμές που τις αφήνουμε να φεύγουν επειδή με το πείσμα μας...αναλωνομαστε σε πράγματα που πλέον είναι χαμένα. Εμείς πότε θα κοιτάξουμε να ζήσουμε? Ζηστε/σε... όσο είναι νωρίς!!! ‎

❤~Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα από τα δάχτυλα σου. Ζήσε... Κατάλαβες? Ζήσε! Μην βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί.. μουχλιασμένοι αύριο! Το σήμερα είναι δικό σου/μας!! Πίστεψτε το και αγακλιάστε το!!!! Αγάπησε το!~❤

❤~Μη θυμώνεις ποτέ, μη κλαις για ασήμαντα πράγματα γιατί η ζωή είναι σύντομη, και προσπάθησε να τη χαρείς όσο μπορείς όσο έχεις ακόμα καιρό και μη ξεχνάς ότι και τα πιο ασήμαντα πράγματα μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο άνθρωπο..~❤ 

❤~Περα απο κει που φτανει η αντοχη, ...Θα σ' αγαπω και παλι πιο πολυ... Μεχρι το θανατο και πιο μακρια...Μεχρι να πεις πεθαινω τωρα πια Θα σ' αγαπω... Γιατι...ολοι εμεις που καθε μερα γελαμε....μεσα μας η καρδια μας ποναει περισσοτερο... 



ει ψιτ.. σε σας απευθύνομαι...ναι σε σας που πολεμάτε τα νιατα..εσεις κύριοι μου, με τα πανακριβα κοστουμια..''που κάθεσαι σε αιθουσες θρονου...''...δωσε μας ευκαιρια να ζησουμε, οπως εμεις θελουμε, και οχι οπως εσεις μας διατάζετε με βια...ειστε αδιστακτοι δολοφονοι...

Μπορεί να μας στερείτε καθημερίνα ολοένα και περισότερα πράγματα στη ζωή μας είτε αφορούν τα θελω μας είτε την επιβίωση μας την ίδια...αλλα δεν θα τα καταφέρετε για πολυ ακομη.. γιατι ειμαστε ολοι μαζι ενωμενοι... και να θυμάστε πως γελαει καλυτερα οποιος γελαει τελευταιος!!! 



''παίδες έφτασε η ώρα μας... πολυ συντομα θα γελασουμε και εμεις''




Μαρία-Νεφέλη

...

Uptade:

Για το κορίτσι Μας!! Πάμε όλοι Μαζι Παιδιά!! Γι ´ αυτόν τον Άγγελο!!


Τον κωδικό θα τον βρείτε εδώ:


http://enomenoiblogers.blogspot.com/2012/02/blog-post_8289.html


(από τους ενωμένους μπλόκερς)


το ράδιο των ενωμένων για μια μόνο ώρα θα κάνει αφιέρωμα για την κάθε Μαρία-Νεφέλη...

Κυριακή στις 7 το βράδυ όσοι bloggers θέλουν ας αντιγράψουν στην σελίδα τους τον κωδικό να παίζει για μια ώρα ζωντανά το ραδιο μας για την κάθε Μαρία-Νεφέλη
πανελλαδική αλλά και παγκόσμια μετάδοση

Άρχισε πάλι να βραδιάζει
και η σιωπή με ξαναβάζει στο παιχνίδι της
κι η νύχτα η ονειρομάνα
βρήκε τον τρόπο να πιαστώ στο παραμύθι της.
Κι άρχισα ''όνειρα να κάνω...''
που 'φυγες.... θα πεθάνω...
θα 'μ' άλλος άνθρωπος....
Κι αν όλοι μ' έχουνε ξεχάσει...
κι αυτό η καρδιά θα το περάσει
και τώρα ξέρω πως...




Τα πιο μεγάλα όνειρα...
τα κάνεις όταν όλοι σε ξεχνάνε...
στης μοναξιάς τ' απόβραδα,
που οι σιωπές αδίσταχτα χτυπάνε...
Τα πιο μεγάλα όνειρα,
ειν' οι στιγμές που οι άλλοι σου 'χουν κλέψει...
και ζεις με τα υπόλοιπα...
για να μη δεις, τι σου 'χουν καταστρέψει....
Άρχισε πάλι να βραδιάζει...
κι η πίκρα όνομα ν' αλλάζει, πάνω στα χείλη μου,
κι όσοι με πίκραναν μαζί σου...
για να μετράς τη δύναμή σου, μοιάζουνε ex8roi μου...
Κι άρχισα όνειρα να κάνω,
δε θα πονέσω παραπάνω.... θα πεθάνω...




...τον εαυτό μου θα κοιτάξω
δρόμο καινούριο θα χαράξω
κι όπου με πάει η καρδιά...

Maria-Nefeli D

Our..

...our heart can become pure and simple, like that of a child, I think there probably can be no greater happiness than this.... always smiling, laughing, sometimes being naughty..sad ..confused......!

In Short:- enjoying every moment like a kid...

Εύχομαι όλοι να είστε καλά, όσο αυτό είναι εφικτό.. σε αυτές τις μέρες που ζούμε.. την αγάπη μου σε όλους..

Life is A Gift.

...This is how human brain changes when the status changed

Only few remember what life was before, and who's always been there even in the most painful situations].


Today before you think of saying an unkind word - Think of someone who can't speak.

Before you complain about the taste of your food - Think of someone who has nothing to eat.

Before you complain about your husband or wife - Think of someone ho's crying out for a companion.

Today before you complain about life - Think of someone who went too early to heaven/hell.

Before you complain about your children - Think of someone who desires children but they're barren.

Before you argue about your dirty house, someone didn't clean or sweep - Think of the people who are living in the streets.

Before whining about the distance you drive - Think of someone who walks the same distance with their feet.

And when you are tired and complain about your job - Think of the unemployed, the disabled and those who wished they had your job.

But before you think of pointing the finger or condemning another - Remember that not one of us are without sin and we all answer to one maker.

And when depressing thoughts seem to get you down - Put a smile on your face and thank --- you're alive and still around

Life is a gift- Live it, Enjoy it, Celebrate it, And fulfill it!!!


Μαρία-Νεφέλη

Σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα ενός ανήσυχου μυαλού..

Ξερω πως η ζωη ειναι ανασα, ανασα ελευθεριας,..προσπαθω να το νιωσω αυτο..μου λειπει τοσο πολυ...ποσο θα ηθελα να ειχα μια ανασα ελευθεριας!!!
φευγω…..για να χωθω στην ψυχη μου…δεν εχω τη δυναμη πια…οσο και να προσπαθησα ματαια ηταν και ειναι ολα. παιδι ημουν τοτε οπως παιδι ειμαι ακομα..(με την εννοια πως δεν ξερω να αντιμετωπισω την κατασταση γιατι δεν ξερω, ισως θα επρεπε να μαθω, μα οσο και να προσπαθησα δεν τα καταφερα..) και δεν τα αντεχω ολα αυτα.. οι μεγαλοι παντα αντεχουν πιο πολλα και δεν πονανε τοσο... κανεις τουλαχιστον δεν το δειχνει. δεν ειμαι παραξενη, μιζερη, ουτε διαφορετικη απο εσενα που θα με διαβασεις... εξασθενισμενη ειμαι, μα κουραζομαι καθε τοσο που πρεπει να το κρυβω… γιατι βαρεθηκα πλεον να προσπαθω και να νομιζω πως ολα θα πανε καλα… δεν μπορω παντα να χαμογελω και μετα τα αστερια να μαζευουν τον πονο μου. όχι, δεν αντεχω αλλο. φευγω για να χωθω στην ψυχη μου....

φευγω γιατι πονος και χαρα δεν συμβαδιζουν και δεν τα θελω ετσι στον κοσμο μου εγω... δε ζητω ουσια πια… φευγω κι ας μην με αγγιζει τιποτα… κι ας ποναω ακομη… κι ας μη με γεμιζει τιποτε…εκει ομως θα βρω την νυχτα που θελω να ηρεμησω απο ολα που προσπαθουν να μου στερησουν την ζωη μου, ετσι οπως την ονειρευτηκα… αν τα καταφερω… αν αντεξω το δρομο…. γιατι κι αυτος δυσκολος μου μοιαζει. "ειμαι αδυναμη." μην με πολεμας επιτελους ρε ζωη... δεν αντεχω αλλο… φευγω.....

δεν ξερεις ποσο αδεια νιωθω. δε ζηταω πλεον ν' ανοιξουν οι ουρανοι….. μονη τρεχω στο λαβυρινθο… μονη στα στενα του λαβυρινθου μου. μονη τον αφησα να χτιστει μα πιστεψε με δεν ηταν επιλογη μου... άφησα να μπουνε τερατα μεσα… μια ολακερη ανασα ελπιδας αν υπαρχει θα ειναι ωραια... δεν υπαρχει ομως. έτσι κι αλλιως δεν μπορω να κοιταξω τη ζωη καταματα, φοβαμαι… δεν με νοιαζει πια. αυριο φευγω να χωθω στην ψυχη μου που μονο αυτη εμεινε αλωβητη απο ολα..

ξερεις γιατι φευγω? ξερεις γιατι οι νεραιδες εχουν φτερα? για να πετουν μακρια. ελευθερες. όποτε θελησουν. χωρις να σου πουν γιατι φευγουν. όσοι δεν εχουν φτερα περπατουν αργα. πρεπει να δικαιολογουν καθε τους κινηση, καθε τους βημα. γιατι σκονταψες? γιατι ζαλιστηκες? κουραστηκα... δεν αντεχω αλλο... εκει που παω να πιστεψω πως ολα θα πανε καλα γιατι υπαρχει μια ελπιδα στο βαθος που θα με κανει καλυτερα, αμεσως μετα μου λενε τα αποτελεσματα… οι νεραιδες μπορουν και να δακρυσουν ξερεις. να ξεσπασουν οταν το θελησουν. οι θνητοι διχως φτερα τα πετουν ολα σε μια αδιαφορη γωνια της ψυχης μαζευοντας τον πονο κομματι κομματι και τον πετουν ς' ενα κομματι χαρτι. και γιατι παλι εκει? και γιατι δεν μπορουν να μιλησουν?

φευγω γιατι χανεται ο κοσμος μου. όλα τα ονειρα που εχτισα. κεινα που νομιζα πως θα γινουν πραγματικοτητα.. κεινα που ονειρευομαι χρονια …σημερα γκρεμιζονται μοναχα με μια ανασα. με μια κουβεντα απ' αυτους που ειχα ελπιδες να μου δωσουν….ίσως το αυριο να ειναι αλλιωτικο. δεν εχω αλλο κουραγιο….

ο χρονος εξαφανιζεται, η στιγμη στροβιλιζεται, γινεται αιωνιοτητα ...μονη εχω να παλεψω ενα μεγαλο σκοτεινο δρομο μερα-νυχτα και να παραμιλω στο χαρτι. ...

υγ1: " κι εμεινα εκει πεσμενος αγγελος σε μιαν ασφαλτο απο σκληρο τσιμεντο . ο ηλιος εκαιγε το προσωπο μου και τα τσακισμενα μου φτερα ανημπορα να υψωθουν και παλι , αφησαν σημαδια ΄πανω στην λασπη που δημιουργησαν τα πρωτοβροχια ενω οι δεικτες του ρολογιου ετρεχαν πατοντας γκαζι και προσπερνωντας τις αναμνησεις μου που εστεκαν στο απεναντι πεζοδρομιο να με κοιταζουν ουρλιαζοντας πως ειναι ακομη εδω ... πως , παντα , εδω θα ειναι ...

ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ

Αφού δεν ξέρω πόσες ανάσες μου μένουν αν και ξέρω πως το σύμπαν μου χρωστάει ακόμα,

θα πάω να ζήσω κάπου, όπου θα ακούω μόνο την ανάσα μου,

εκεί που η κάθε ανάσα βιώνεται ως θαύμα..καληνύχτα, πρέπει να πάω για ύπνο.. αύριο πρέπει να είμαι ξεκούραστη και να φανώ δυνατή για μία ακόμη φορά!!