ΛΥΓΙΖΩ…

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΩΣ ΛΥΓΙΣΑ ΠΛΕΟΝ…
ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΖΩΗ… ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ…
ΜΑΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΩ..
ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ…
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ…
ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΜΩΣ ΡΟΛΟ ΟΥΤΕ ΕΙΜΑΙ ΘΕΑΤΗΣ …
ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ…
ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ…
ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ…
ΙΣΩΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΩ…ΙΣΩΣ..

ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ…ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΛΑΙ ΣΟΥ, Η ΕΣΤΩ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ, ΟΠΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΧΑΡΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΝΟΕΡΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑΥΣΜΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ, ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙΣ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ, ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ... ΒΕΒΑΙΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ. ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ ΚΟΥΡΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΑ ΣΟΥ ΚΕΙΜΕΝΑ….

ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ.... ΤΟΛΜΗΡΗ... ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΠΗΚΑ ΣΤΗ ΜΑΧΗ...

ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ... ΟΤΙ Η ΜΑΧΗ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΑΝΙΣΗ...

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΟΥ ΟΠΛΟ, Η ΔΥΝΑΤΗ ΜΟΥ ΠΙΣΤΗ ...

ΌΠΩΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ... ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΣΗ ΙΣΧΥ... ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙ ΜΕ ΓΙΓΑΝΤΕΣ,ΤΕΡΑΤΑ... ΚΑΙ ΥΠΟΥΛΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ...

ΠΟΛΕΜΗΣΑ... ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ….
ΑΝΤΕΧΩ ΠΟΛΛΑ…ΜΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ ΜΕ ΤΟΣΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ΑΠΑΘΕΙΑ ΓΥΡΩ ΜΟΥ..ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΦΛΥΑΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ…ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΜΟΝΟ ΜΠΛΑ…ΜΠΛΑ…ΜΠΛΑ…ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ, ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΜΟΥ ΟΠΛΑ..

..ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΛΕΩ ΠΩΣ 'ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ, ΕΣΥ ΔΕ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ..

ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ ΟΛΑ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ.. ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΩΡΑ?

**ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΘΕΛΩ...ΜΑΛΛΟΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ Η ΘΕΣΗ ΜΟΥ..ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ Η ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΕΞΩ..**

**ΜΟΥ ΛΕΣ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΗ...**

**ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΥΤΗ, ΔΕ ΜΕ ΒΟΗΘΑΣ..**

**ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ..ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΠΟΛΕΜΑ...ΠΟΝΑΩ ΟΜΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΥΓΙΖΕΙΣ..(ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑΣ)**

ΆΡΑΓΕ Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ... ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ, ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΞΑΝΑ;;;; ΕΛΠΙΖΩ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΝΑ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.. ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΑΜΩΣΩ..

ΞΕΡΩ ΠΩΣ Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ. Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΑΨΟΓΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. ΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΑΒΑΣΤΑΧΤΕΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΝΟ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ, ΚΛΑΙΕΙ, ΑΛΛΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΟΥΝ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ... Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!

... ΔΕ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΖΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΙΣΗ…

ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΠΑΛΕΥΑ ΓΙΑ ΟΣΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΑΞΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΕΒΑΛΑ ΚΑΤΩ…. ΌΜΩΣ ΦΑΝΗΚΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΕΡΑΣ…

ΈΝΑΣ ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΩΣΙΒΙΟ….

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΠΙΑ....ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ....ΛΙΓΑ ΛΙΜΑΝΙΑ ..ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ....ΠΟΤΕ ΚΑΤΙ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ...

ΚΙ ΑΝ ΕΙΠΑ ΠΩΣ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ, ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ…

ΚΙ ΑΝ ΕΙΠΑ ΠΩΣ ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΠΕΣΩ, ΔΕΝ ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΗΚΑ….

ΌΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΩ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΛΥΓΙΖΩ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΝΑΩ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. ΜΕ ΦΥΛΑΝΕ. ΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ. ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΚΕΙΝΟΙ, ΤΩΡΑ ΔΕ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑ ΟΥΤΕ ΕΓΩ. ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΔΙΔΑΞΑΝ. ΑΥΤΟΙ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ: «ΞΥΠΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΧΑΜΕΝΑ…» ΣΚΥΒΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ, ΕΞΑΣΘΕΝΗΣΗ ΜΑ ΠΑΛΙ ΞΑΝΑΣΗΚΩΝΩΜΕ ΚΑΙ ΣΚΑΩ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ…. ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ…ΣΚΟΥΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ: "ΌΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ."

ΕΛΠΙΖΩ ΠΩΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ… ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ…

ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΙ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΣΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ..

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ…

..ΚΑΠΟΤΕ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ… ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΕΜΑΘΑΝ ΠΩΣ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ. ΧΑΡΗ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙ. ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΡΗΜΑ, «ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ΝΙΩΘΩ». ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ...(ΛΕΝΕ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΟ ΠΟΥ ΑΝ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΣΟΦΑ..ΤΟΤΕ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙΣ ΠΟΛΛΑ..), ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΝΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΕΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ..ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΟΜΩΣ..

ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΖΩ ΔΥΝΑΤΗ…ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ... ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ ΕΙΜΑΙ..ΑΠΟΚΑΜΩΜΕΝΗ…ΕΞΟΥΘΕΝΩΜΕΝΗ..ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ..ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ..ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ..ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ..ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ «Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ» ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΟΗΜΑ ΠΙΑ, ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ...

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ…ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΩ… ΘΥΜΩΝΩ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ...ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ..ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ ΧΑΜΕΝΑ ΘΑ ΠΑΝΕ..ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ...ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΟΥ, ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΠΑΛΕΥΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΙΣΩΣ ΑΝΙΣΟ ΑΓΩΝΑ.. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΛΕΨΩ ΑΛΛΟ..ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ..ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΝΑ ΠΩ ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ.. ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΑΛΛΟ..ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΕΙ ΜΟΥ...

...ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΥΠΑΡΚΤΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΤΟΡΘΩΤΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ...ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΤΑ...ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΣΒΗΣΩ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ..ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΛΑΜΠΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ..ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΑΥΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΚΟΥΡΑΖΟΥΝ...ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΜΙΖΕΡΗ...ΕΠΕΙΔΗ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΦΗΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ...ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΣΥΝΕΧΙΖΩ, ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩ, ΒΓΑΙΝΩ ΕΞΩ...ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΓΩ...

ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΝΕ ΦΙΛΟΥΣ...ΜΑ ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΩ ΦΙΛΟΥΣ?... ΑΦΟΥ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ...ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΥΠΟΣΧΕΘΩ ΤΙΠΟΤΑ...ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΙΟ ΑΠΛΑ... ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ..ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ...ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ?? ΑΝ ΟΧΙ...ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ...

και....

Το ταξίδι της ζωής

   Στο ταξίδι της ζωής μου όλον αυτόν τον καιρό αισθάνομαι παράξενα, σαν να βρίσκομαι  μπροστά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη ενός ταξιδιού ατελείωτου, κρατώντας  στα χέρια μου ένα παλιό βιβλίο. Ανοίγοντας και διαβάζοντάς το ταξίδι της ζωής μου, το βιβλίο μου, διαπιστώνω πως το περιεχόμενό του είναι γνώριμο, είναι το παρελθόν μου, τα γεγονότα της ζωής μου. Το κρατώ στα χέρια μου, οι πληγές του παλιού ταξιδιού έχουν επουλωθεί, παρόλο που υπάρχει ακόμη άπειρος πόνος. Τοποθετώ το βιβλίο στη βιβλιοθήκη, εκεί όπου είναι η θέση του μαζί με το ταξίδι του παρελθόν. Ένα καινούργιο ταξίδι με περιμένει για  να γραφεί, έχει λευκές σελίδες, θέλει να γεμίσει με εμπειρίες όμορφες, στιγμές χαρούμενες, αγάπης, ξεγνοιασιάς, ευτυχίας, γαλήνης. Αν δεν υπήρχε το πρώτο ταξίδι μου, με άπειρο πόνο στο νεανικό μου σώμα, δεν θα υπήρχε τώρα ούτε κι αυτό. Κι αν το πρώτο είχε πόνο, δυσκολίες, λάθη, απόγνωση, αυτά δημιούργησαν το δεύτερο ταξίδι μου. Με τον ίδιο τρόπο θα δημιουργηθεί το τρίτο και πάει λέγοντας.

   Το ταξίδι της ζωής μας το έχουμε εμείς οι ίδιοι στα χέρια μας. Η εξουσία στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλη, όσο μεγαλειώδης είναι η αγάπη του Θεού για εμάς, τα παιδιά του. Μας αφήνει ελεύθερους να τη δημιουργούμε, με εμπιστοσύνη στα χέρια του, με πίστη στον εαυτό μας, με υπομονή, με αγάπη, περνώντας μέσα από τα πιο σκοτεινά μας κομμάτια, για να βρούμε το φως, για να κάνουμε την υπέρβαση και η ζωή από μια σκέτη ταλαιπωρία να γίνει παραδεισένια.

   Το βιβλίο της ζωής μας δεν τελειώνει. Όσο κι αν μας πλήγωσαν όσοι αγαπήσαμε αληθινά και μας απογοήτευσαν, όσο κι αν μας κούρασαν οι αυταπάτες, η κουρασμένη μας καρδιά αναζητά πάντοτε κάτι καινούργιο για να βγει από τις στάχτες της. Χρόνια μοναξιάς ή εσχάτης προδοσίας και το βιβλίο της ζωής μας έχει σημάδια ψυχής, πόνου και απουσίας. Έχει αμέτρητες κενές σελίδες να γεμίσεις όσες θέλεις. Η αυγή, που ξημερώνει καθημερινά, βάζει τέλος και νικά το πονεμένο χθες. Μια νέα αρχή ξεκινά και η ζωή και πάλι σου ανήκει, χτίζεις καινούργια όνειρα με στέρεα υλικά και την κρατάς στα χέρια σου, δεν σου χρωστά νοίκι και βλέπεις ότι ο αγώνας άξιζε να δοθεί τελικά με κάθε συνέπεια και κάθε επώδυνη φθορά. Το βιβλίο της ζωής σου δεν τελειώνει!

   Ξαναδιαβάζω το βιβλίο της ζωής μου και βλέπω πως το διάβαζα αλλιώς. Ήταν λάθος οι γνώσεις της πηγής μου. Ήταν ο τρόπος που το διάβαζα στραβός. Οι τόνοι, τα γράμματα και οι λέξεις είχαν όλα αλλιώτικη σειρά. Τα έβαζα στις
θέσεις που νόμιζα ότι ήταν οι καλύτερες. Σημειώσεις πολλές δεν κράτησα. Μου ξέφυγε το νόημα και η σημασία. Θαρρώ όμως ότι έγραψα καλό επίλογο, όπως με καλό πρόλογο ξεκίνησα. Δεν πρόσεξα στίξη και δασεία.
   Ξαναδιαβάζω το βιβλίο της ζωής μου. Ξαναβάζω τις λέξεις στη σειρά, αλλάζω το σημείο της αρχής μου. Θα αλλάξω την πλοκή του τελικά, γιατί είναι τρελό στη ζωή μας να βλέπουμε μόνο λευκό και μαύρο. Ξεχνάμε ότι υπάρχει και κάτι ενδιάμεσο, το γκρι χρώμα, που δείχνει πώς είναι η ζωή. Γκρι είμαστε όλοι μαζί καθώς γυρίζεις μια σελίδα και σε περιμένει μια στιγμή που ίσως σε κόψει το χαρτί, μα ίσως και να σου αλλάξει τη ζωή. Οι απώλειες, το χρώμα που χάνεις
και δίνεις κάθε στιγμή, με μιαν αγκαλιά για κάθε χειμώνα, με χίλια χρώματα το λεπτό, θα τις προσπεράσεις, χαμογελώντας έως την αυγή. Εκείνα που σε αγκαλιάζουν απλώς, δίχως να θέλουν πολλά, χωρίς να κρίνουν το γκρι, ούτε να κλέβουν από τη ζωή κάθε φορά που αναγνωρίζεις την πιο οδυνηρή στιγμή. Θέλεις να ορίζεις το μέλλον κι έτσι αποδέχεσαι το γκρι .

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ.